Historia uczelni 1951-1968


Politechnika Wrocławska samodzielnie

12 listopada 1951 roku minister szkolnictwa wyższego przyjął rezygnację profesora Stanisława Kulczyńskiego ze stanowiska rektora Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Politechniki Wrocławskiej. W grudniu urząd rektorski Uniwersytetu Wrocławskiego objął na podstawie ministerialnej nominacji profesor Jan Mydlarski. Nie powołano jednak rektora Politechniki Wrocławskiej w trybie, jaki zastosowano w listopadzie 1947 roku.

Tym samym odrębność organizacyjna Politechniki, w wielu sferach już autonomicznej, była właściwie przypieczętowana. Formalne potwierdzenie oddzielenia Politechniki Wrocławskiej od Uniwersytetu Wrocławskiego – przez nominację rektorską – nastąpiło 21 lutego 1952 roku. Tak jest bowiem datowane pismo powierzające pełnienie obowiązków rektora Politechniki Wrocławskiej, „na okres roku akademickiego 1951/1952”, jej dotychczasowemu prorektorowi profesorowi Dionizemu Smoleńskiemu. Można więc uznać, że formalne rozdzielenie Politechniki i Uniwersytetu stało się faktem 1 września 1951 roku, w dniu rozpoczęcia roku akademickiego 1951/1952. 1 października 1952 roku profesor Dionizy Smoleński otrzymał nominację na stanowisko rektora Politechniki Wrocławskiej na czas nieokreślony i bez ograniczeń wynikających ze sformułowania „pełniący obowiązki”. W styczniu 1952 roku, zgodnie z zapisami nowej ustawy o szkolnictwie wyższym (z 15 grudnia 1951 roku) w skład senatu, który został sprowadzony do „organu współdziałającego z rektorem” (wcześniej był „najwyższym organem i rzecznikiem potrzeb szkoły”), wchodzili rektor, prorektorzy, zastępca rektora do spraw administracyjnych, dziekani i prodziekani oraz kierownicy studiów specjalnych. Pełniących najwyższe funkcje uczelniane, a więc rektora, prorektorów, dziekanów i prodziekanów, powoływał i odwoływał minister, nie określając terminu sprawowania przez nich urzędu. W posiedzeniach senatu uczestniczył także delegat związku zawodowego – Rady Miejscowej Związku Nauczycielstwa Polskiego Politechniki Wrocławskiej, która wydzieliła się w marcu 1950 roku ze wspólnej organizacji związkowej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu.

Nowe wydziały i katedry
W lutym 1952 roku rozpoczęto organizację Studium Wychowania Fizycznego Politechniki Wrocławskiej. 1 września 1952 roku został formalnie uruchomiony, organizujący się już od pewnego czasu, Wydział Łączności Politechniki Wrocławskiej. Jak można się domyślać, jego powstanie łączyło się z podziałem dotychczasowego Wydziału Elektrycznego, z którego odłączono katedry telekomunikacyjne. W dniu powołania Wydziału Łączności w jego strukturze pojawiła się Katedra Fizyki. W kwietniu 1953 roku na Politechnice Wrocławskiej powstało pozawydziałowe studium nauki języków obcych – działające początkowo jako Zakład Języków Obcych, a wkrótce (jeszcze w 1953 roku) jako Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych. Na początku roku akademickiego 1953/1954 (1 września 1953 roku) nastąpiła istotna zmiana w strukturze organizacyjnej Politechniki Wrocławskiej, związana z ustanowieniem Wydziału Mechanizacji Rolnictwa. Miesiąc później, 1 października 1953 roku, w stan likwidacji postawiono Wydział Lotniczy. Ostatecznie, formalnie 10 kwietnia 1954 roku, wydział ten został zwinięty. W 1953 roku ukazał się pierwszy numer dwutygodnika „Nasza Uczelnia” – czasopisma informacyjnego Politechniki Wrocławskiej, wydawanego wspólnie przez Związek Młodzieży Polskiej, Zrzeszenie Studentów Polskich oraz Związek Nauczycielstwa Polskiego. Regularnie wychodziło do 1956 roku, wydano 55 numerów. Pod koniec roku akademickiego 1953/1954 przeprowadzono gruntowną reorganizację wrocławskiej uczelni technicznej. Jej bezpośrednim powodem było bliskie już wprowadzenie nowych programów pięcioletnich studiów jednolitych, które wymagały dostosowania struktury uczelni do planowanych zamierzeń. Zmiany, które formalnie wprowadzono 1 maja 1954 roku, dotyczyły w różnym natężeniu wszystkich wydziałów Politechniki Wrocławskiej i polegały na przekształceniu istniejących katedr oraz uruchomieniu nowych jednostek organizacyjnych. Reorganizacja Wydziału Inżynierii (po likwidacji Oddziału Wodnego) rozpoczęła się od zmiany jego nazwy na Wydział Budownictwa Lądowego. Wydział Budownictwa Lądowego podzielono na dwa oddziały: Oddział Budownictwa Lądowego i Oddział Komunikacji. Najgłębsze przekształcenia dotknęły Wydział Mechaniczny, z którego – po podziale – wyłonił się 1 maja 1954 roku Wydział Mechaniczno-Energetyczny. Tego samego dnia uzyskały samodzielny status jednostki organizacyjne, które były do tej pory powiązane organizacyjnie z wydziałami Politechniki Wrocławskiej: Katedra Fizyki (wyłączona z Wydziału Łączności), Katedra Podstaw Marksizmu-Leninizmu (wyłączona z Wydziału Elektrycznego),Katedra Matematyki (wyłączona z Wydziału Mechanicznego), Katedra Ekonomii Politycznej (wyłączona z Wydziału Mechanicznego), Katedra Ekonomiki Organizacji i Planowania (wyłączona z Wydziału Mechanicznego). Proces modernizacji struktur Politechniki Wrocławskiej zakończyła, 12 maja 1954 roku, likwidacja oddziałów górniczych (oraz tworzących je katedr), powołanych cztery lata wcześniej na Wydziale Elektrycznym i na Wydziale Mechanicznym.

Studia wieczorowe
Od roku akademickiego 1954/1955 na Politechnice Wrocławskiej rozpoczęto prowadzenie zajęć dydaktycznych w systemie zaocznym. 1 września 1954 roku weszło bowiem w życie postanowienie w sprawie utworzenia Studium Zaocznego Mechanicznego na Wydziale Mechanicznym oraz Studium Zaocznego Kolejnictwa na Wydziale Budownictwa Lądowego. Od 1 października 1955 roku w strukturze Politechniki znalazły się agendy, funkcjonującej dotąd odrębnie, wrocławskiej Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej. Tym samym zainaugurowano na Politechnice Wrocławskiej trzecią, po studiach dziennych i zaocznych, formę kształcenia – studia wieczorowe. Wydarzeniem przełomu 1954 i 1955 roku było oddanie dwóch gmachów Politechniki Wrocławskiej (dzisiejsze D-1 i D-2), realizowanych w rejonie placu Grunwaldzkiego. Ich budowa stanowiła od początku lat 50. XX wieku sztandarowe przedsięwzięcie nie tylko w skali uczelni, ale także Wrocławia. Wzniesienie siedzib dla Wydziału Elektrycznego (D-1) i Wydziału Lotniczego (D-2) miało stanowić pierwszy etap rozbudowy Politechniki Wrocławskiej w tym rejonie. Po oddaniu wspomnianych budynków (obiekt D-2 stał się siedzibą Wydziału Mechanizacji Rolnictwa) zamierzano rozpocząć realizację dalszej zabudowy w rejonie ulicy Mariana Smoluchowskiego, Wybrzeża Stanisława Wyspiańskiego i placu Grunwaldzkiego. Inwestycji na szerszą skalę nie udało się urzeczywistnić: w maju 1961 roku oddano jedynie pawilon sportowy Studium Wychowania Fizycznego. Była to budowla usytuowana przy nieistniejącej dziś ulicy Ludwisarskiej, w sąsiedztwie boiska sportowego przygotowanego w połowie lat 50. w miejscu zajmowanym obecnie przez budynek Zintegrowanego Centrum Studenckiego (C-13). O ile nie udało się zrealizować inwestycji budowlanych zwiększających przestrzeń naukowo-dydaktyczną, o tyle sukcesem zakończyła się rozbudowa studenckiej bazy socjalnej. W latach 1954-1956 w rejonie placu Grunwaldzkiego oddano bowiem do użytku trzy domy studenckie, nazywane popularnie „Tekami”. W tym czasie Politechnika Wrocławska administrowała również innymi budynkami pełniącymi funkcję domów akademickich, położonymi stosunkowo niedaleko od kampusu głównego. Były to akademiki przy ulicy Aleksandra Kotsisa i ulicy Jana Stanisławskiego, które służyły studentom do końca 1956 roku, a więc do chwili pełnego uruchomienia trzech nowych obiektów przy placu Grunwaldzkim. Domy studenckie znajdowały się także w kamienicy przy ulicy Marii Skłodowskiej-Curie 83/85 oraz w dwóch willach przy ulicy Fryderyka Chopina, pełniących funkcję półsanatoriów. Przy ulicy Powstańców Śląskich działał od lat 40. XX wieku dom studencki Atol.

Stowarzyszenia, zrzeszenia i związki
Wydarzenia poznańskiego czerwca 1956 roku nie znalazły bezpośredniego oddźwięku na Politechnice Wrocławskiej. Zmiany polityczne, które nastąpiły po „zajściach w Poznaniu”, miały jednak wpływ na nowelizację obowiązującej dotąd ustawy o szkolnictwie wyższym, której nowy tekst opublikowano 1 października 1956 roku. Jeden z zapisów tego aktu prawnego stwierdzał, że „senat współdziała z rektorem w kierowaniu szkołą”. Znowelizowana ustawa ponownie wprowadzała kadencyjność urzędu rektorskiego i dziekanów oraz ich wybieralność. Zwiększała także kompetencje funkcjonujących w szkołach wyższych organów kolegialnych: senatu i rad wydziałowych. W październikowych wydarzeniach 1956 roku we Wrocławiu aktywną rolę odegrała młodzież akademicka Politechniki. W domach akademickich przy placu Grunwaldzkim organizowano Komitety Rewolucyjne, samorzutnie zawiązywały się kluby dyskusyjne, absencją protestowano przeciwko zajęciom z przedmiotów ideologicznych i ekonomii politycznej. Już 9 października 1956 roku rozwiązano uczelniane koło Związku Młodzieży Polskiej. 23 października 1956 roku – w odpowiedzi na przeprowadzoną dzień wcześniej studencką manifestację o antysowieckim wydźwięku – rektorzy wrocławskich szkół wyższych wydali odezwę nawołującą do zachowania spokoju. W grudniu 1956 roku grupa byłych działaczy ZMP utworzyła na Politechnice nową organizację o charakterze ideowym – Komunistyczny Związek Młodzieży Polskiej. Pod koniec 1956 roku organizacja ta przekształciła się w Rewolucyjny Związek Młodzieży. Oba wspomniane stowarzyszenia miały charakter niszowy i niewielkie oddziaływanie na studiującą młodzież. Stworzyły jednak dobrą podstawę do powstania uczelnianych agend powołanego 3 stycznia 1957 roku Związku Młodzieży Socjalistycznej. Trochę na uboczu życia politycznego pozostawało Zrzeszenie Studentów Polskich. Na Politechnice Wrocławskiej przynależność do tej organizacji deklarowało w 1956 roku 2450 osób. Inną organizacją – nie do końca uznawaną przez władze uczelni za studencką – był działający na Politechnice Akademicki Związek Sportowy. Stowarzyszenie to pozostawało apolityczną organizacją krzewiącą w środowisku studenckim kulturę fizyczną. 24 października 1956 roku przeprowadzono, zgodnie z nową ustawą o szkolnictwie wyższym, pierwsze wybory rektorskie na Politechnice Wrocławskiej. Odbyły się one na nadzwyczajnym posiedzeniu senatu. Rektorem Politechniki Wrocławskiej ponownie został profesor Dionizy Smoleński. 9-23 października 1956 roku dokonano również wyboru dziekanów wszystkich wydziałów Politechniki. U schyłku lat 50. XX wieku sytuacja organizacyjna Politechniki była stabilniejsza niż w okresie obejmującym pierwsze pięciolecie samodzielnej uczelni. Największe zmiany zaszły w 1958 roku w związku z likwidacją Wydziału Mechanizacji Rolnictwa, którego większość katedr przeniesiono na Politechnikę Poznańską.

Rezygnacja prof. Smoleńskiego
W drugiej połowie lat 50. wykonano, pierwsze od czasu ukończenia gmachu „Nowej Chemii”, inwestycje budowlane na terenie kampusu głównego Politechniki Wrocławskiej. Około 1958 roku powstał tu obiekt biurowowarsztatowy (dzisiejszy A-8). Inny budynek, pełniący funkcję gospodarczą, usytuowano na dziedzińcu gmachu hutniczego (B-1, ulica Mariana Smoluchowskiego). Była to stacja transformatorowa, oznaczona dziś symbolem B-51. Zupełnie inny charakter, wręcz strategiczny dla Politechniki Wrocławskiej, miała realizacja pierwszego domu mieszkalnego przeznaczonego dla nauczycieli akademickich. Był nim oddany do użytku w 1960 roku Dom Naukowca (D-8) przy placu Grunwaldzkim. 15 maja 1959 roku na Politechnice Wrocławskiej odbyły się drugie w dziejach uczelni wybory rektorskie, w których ponownie zwyciężył profesor Dionizy Smoleński. Niespełna rok później, w marcu 1960 roku, profesor Dionizy Smoleński zgłosił rezygnację z funkcji rektora Politechniki Wrocławskiej. Na wyborczej sesji senatu, którą wyznaczono na 22 marca 1960 roku, dokonano wyboru nowego rektora Politechniki. 1 kwietnia 1960 roku stanowisko to objął profesor Zygmunt Szparkowski. W roku akademickim 1959/1960 – ostatnim w kadencji Dionizego Smoleńskiego – na ośmiu wydziałach Politechniki Wrocławskiej działało 76 katedr, w których zatrudniano 124 samodzielnych pracowników nauki oraz 421 nauczycieli akademickich niższej rangi. Na wrocławskiej uczelni technicznej studiowało wtedy 4618 osób.

Pierwszy doktorat honoris causa
W kwietniu 1961 roku rektor Zygmunt Szparkowski postawił wniosek o nadanie godności doktora honoris causa – pierwszemu w dziejach samodzielnej Politechniki Wrocławskiej – profesorowi Dionizemu Smoleńskiemu. Pod koniec maja 1961 roku wnioskowano również o nadanie doktoratu honoris causa profesorowi Kazimierzowi Zipserowi. I chociaż senat poparł wniosek jednomyślnie, to jednak nie udało się go zrealizować – profesor Kazimierz Zipser zmarł kilkanaście dni potem, 8 czerwca 1961 roku. Dionizy Smoleński przyjął najwyższą godność Politechniki Wrocławskiej 10 czerwca 1961 roku. Od początku rektoratu profesora Zygmunta Szparkowskiego (wybranego na rektora na kolejne trzyletnie kadencje w 1962 roku i w 1965 roku) senat poddawał ocenie prace poszczególnych wydziałów pod względem szeroko pojętej skuteczności ich funkcjonowania. Wyniki analizy działalności prowadziły do wniosku o konieczności modernizacji struktury uczelni. Projekt modernizacyjny został przyjęty przez senat w maju 1962 roku. W ślad za tym, 1 czerwca 1963 roku, na Wydziale Mechanicznym został uruchomiony Instytut Materiałoznawstwa, Instytut Technologii Budowy Maszyn oraz Instytut Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn. W tym samym dniu na Wydziale Chemicznym powstał Instytut Chemii Nieorganicznej i Metalurgii Pierwiastków Rzadkich. Instytuty te – będąc, jak się okazało, zapowiedzią znacznie dalej idących zmian strukturalnych wrocławskiej uczelni – były jednostkami organizacyjnymi luźno związanymi z wydziałami. W 1963 roku nie udało się utworzyć Instytutu Matematyki, którego uruchomienie również planowano. We wrześniu 1963 roku przeprowadzono niezbędne korekty organizacyjne wynikające z wprowadzenia instytutów do struktury uczelni. Dokonano wówczas likwidacji niektórych katedr, ich przemianowania lub powołano nowe tego typu jednostki organizacyjne na poszczególnych wydziałach. Była to ostatnia duża reorganizacja struktury katedralnej Politechniki Wrocławskiej przed jej ostateczną likwidacją.

Katedry wydziałowe
Lata 1964-1966 by.y okresem wprowadzenia do struktury Politechniki Wroc.awskiej nowych . jak si. z czasem okaza.o niezmiernie wa.nych . jednostek organizacyjnych. 1 pa.dziernika 1964 roku powo.ano na Wydziale Budownictwa L.dowego Oddzia. Gornictwa Odkrywkowego. Na pocz.tku roku akademickiego 1964/1965 na Wydziale Mechanicznym zosta.o tak.e uruchomione Studium Podstawowych Problemow Techniki. W tym samym czasie powo.ano przy Katedrze Ekonomii Politycznej Mi.dzywydzia.owe Studium Nauk Politycznych, ktore powsta.o .w ramach ogolnej tendencji do humanizacji studiow technicznychh. Trzy lata po nieudanej probie utworzenia na Politechnice Wroc.awskiej Instytutu Matematyki zniesiono (1 marca 1966 roku) wyodr.bnion. ze struktury wydzia.owej Katedr. Matematyki. W miejsce jednolitej organizacyjne jednostki powo.ano katedry wydzia.owe: Katedr. Geometrii Wykre.lnej na Wydziale Architektury, Katedr. Matematyki A na Wydziale Elektrycznym, Katedr. Matematyki B na Wydziale ..czno.ci, Katedr. Matematyki C na Wydziale Mechanicznym, Katedr. Matematyki D na Wydziale Mechaniczno- .Energetycznym. Istotna zmiana dotyczy.a Wydzia.u ..czno.ci . 1 wrze.nia 1966 roku, podobnie jak inne tego rodzaju wydzia.y polskich uczelni, otrzyma. nazw. Wydzia.u Elektroniki. W po.owie lat 60. XX wieku rozpocz.. si. drugi w powojennych dziejach Politechniki Wroc.awskiej wa.ny okres realizacji inwestycji budowlanych. Terenem planowanej zabudowy by. obszar, ktorego granice wyznacza. przebieg ulicy Cypriana Kamila Norwida i ulicy Zygmunta Janiszewskiego oraz Wybrze.a Stanis.awa Wyspiańskiego i placu Grunwaldzkiego. Pierwsze budynki Politechniki Wrocławskiej wzniesione w ramach tego przedsięwzięcia w latach 1964-1971 utworzyły przy ulicy Zygmunta Janiszewskiego zespół gmachów dla Wydziału Łączności, oznaczony dziś symbolem C.

Strajk 48-godzinny
Zorganizowany 12 marca 1968 roku w auli uczelni wiec pracowników i studentów zapoczątkował na Politechnice Wrocławskiej protest przeciwko represjom po spacyfikowanych 8 marca demonstracjach studenckich w Warszawie. Uchwalono na nim postulaty żądające uwolnienia aresztowanych w Warszawie studentów i publikowania w prasie rzetelnych informacji o tamtejszych wydarzeniach. 14 marca proklamowano 48-godzinny strajk okupacyjny, który przebiegał stosunkowo łagodnie do 16 marca. 21 marca rozpoczął się trzydniowy bojkot zajęć, który na Politechnice Wrocławskiej został konsekwentnie przeprowadzony. Wieczorem 22 marca rektor Zygmunt Szparkowski podjął decyzję o skreśleniu z listy studentów 1553 słuchaczy. Echem marcowych wydarzeń była demonstracja studencka, głównie słuchaczy Politechniki Wrocławskiej, która odbyła się w czasie wrocławskiego pochodu pierwszomajowego. Przed trybuną pochodu przemaszerowali studenci z transparentami i okrzykami nawiązującymi do marcowych haseł („prasa kłamie”). Interweniowały służby porządkowe. Z Politechniki Wrocławskiej relegowano 82 osoby. W maju 1968 roku na Dolnym Śląsku działały dwadzieścia dwa punkty konsultacyjne Politechniki Wrocławskiej przeznaczone dla słuchaczy różnych lat i specjalności. Punkt konsultacyjny w Wałbrzychu stał się podstawą uruchomienia pierwszego pozawrocławskiego samodzielnego ośrodka dydaktycznego. 1 października 1968 roku otwarto Filię Politechniki Wrocławskiej w Wałbrzychu. Trzy tygodnie później, 24 października 1968 roku, został podpisany akt erekcyjny Filii Politechniki Wrocławskiej w Legnicy. Formalne powołanie placówki nastąpiło 15 lutego 1969 roku.

Instytuty zamiast katedr
W 1967 roku senat przyj.. projekt modernizacji Politechniki Wroc.awskiej, ktory przewidywa. stworzenie systemu organizacyjnego z instytutem jako podstawow., samodzieln. komork.. 21 grudnia 1968 roku wprowadzono nowy schemat organizacyjny wroc.awskiej uczelni, znosz.cy istniej.ce dotychczas jednostki naukowo-dydaktyczne, jakimi by.y katedry. Wydzia.y . z ktorych osiem ju. funkcjonowa.o, a trzy: Gorniczy, In.ynieryjno- .Ekonomiczny i Podstawowych Problemow Techniki w.aśnie uruchomiono – sprowadzono do roli organizatorów procesu wychowawczego i dydaktycznego. Podstawową strukturę uczelni utworzyło dwadzieścia dziewięć instytutów, powstałych z połączenia katedr o zbliżonym profilu merytorycznym. Były to: Instytut Architektury i Urbanistyki (I-1), Instytut Budownictwa (I-2), Instytut Chemii i Technologii Nafty i Węgla (I-3), Instytut Chemii Organicznej i Fizycznej (I-4), Instytut Chemii Nieorganicznej i Metalurgii Pierwiastków Rzadkich (I-5), Instytut Cybernetyki Technicznej (I-6), Instytut Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii (I-7), Instytut Energoelektryki (I-8), Instytut Fizyki Technicznej (I-9), Instytut Geotechniki (I-10), Instytut Górnictwa (I-11), Instytut Historii Architektury, Sztuki i Techniki (I-12), Instytut Inżynierii Chemicznej i Urządzeń Cieplnych (I-13), Instytut Inżynierii Lądowej (I-14), Instytut Inżynierii Sanitarnej i Wodnej (I-15), Instytut Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn (I-16), Instytut Maszyn i Urządzeń Hydraulicznych oraz Aparatury Przemysłowej (I-17), Instytut Matematyki i Fizyki Teoretycznej (I-18), Instytut Materiałoznawstwa i Mechaniki Technicznej (I-19), Instytut Miernictwa, Automatyzacji i Budowy Urządzeń Termoenergetycznych (I-20), Instytut Metrologii Elektrycznej (I-21), Instytut Nauk Społecznych (I-22), Instytut Organizacji i Ekonomiki (I-23), Instytut Technologii Budowy Maszyn (I-24), Instytut Technologii Elektronowej (I-25), Instytut Technologii Nieorganicznej i Nawozów Mineralnych (I-26), Instytut Technologii Organicznej i Tworzyw Sztucznych (I-27), Instytut Telekomunikacji i Akustyki (I-28), Instytut Układów Maszynowych (I-29). 27 grudnia 1968 roku weszła w życie znowelizowana ustawa o szkolnictwie wyższym, sankcjonująca większość zmian wynikających z przeprowadzanej na Politechnice Wrocławskiej reformy organizacyjnej. Odtąd uczelnią miał kierować rektor (powoływany przez ministra na „czas oznaczony”) przy „współudziale prorektorów, dziekanów oraz senatu” (wcześniej „przy współudziale senatu”). Prorektorzy i dziekani wchodzili w skład kolegium rektorskiego (na Politechnice Wrocławskiej nazwanego „kierownictwem szkoły”), do którego należeli również dyrektor administracyjny, sekretarz komitetu uczelnianego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej oraz przewodniczący zakładowej organizacji związkowej. Kolejne zmiany organizacyjne Przeprowadzane przekształcenia gwałtownie zmieniły również system organizacyjny administracji Politechniki. Zmiany te formalnie wdrożono zarządzeniem rektora Politechniki Wrocławskiej, które zostało opublikowane 15 stycznia 1969 roku. Akt ten wprowadzał nowy system administrowania szkołą, opierający się na działaniu dwunastu pionów organizacyjnych: Pionu Rozwoju, Organizacji i Planowania, Pionu Sekretarzy Szkoły, Pionu Finansowego, Pionu Współpracy z Zagranicą, Pionu Nauki, Pionu Współpracy z Przemysłem, Pionu Naukowo-Technicznego, Pionu do spraw Studenckich, Pionu Studiów Dziennych, Pionu Studiów dla Pracujących, Pionu do spraw Filii. 25 listopada 1968 roku rektor Zygmunt Szparkowski złożył na ręce ministra oświaty i szkolnictwa wyższego rezygnację z zajmowanego stanowiska. Oficjalne przyjęcie rezygnacji profesora Zygmunta Szparkowskiego z funkcji rektora Politechniki Wrocławskiej nastąpiło jednak 14 marca 1969 roku. W tym dniu Rada Państwa przyznała docentowi Tadeuszowi Porębskiemu, prorektorowi Politechniki Wrocławskiej, tytuł profesora nadzwyczajnego. 14 marca otrzymał on także, z rąk ministra oświaty i szkolnictwa wyższego, nominację na rektora Politechniki Wrocławskiej. Kadencja rektorska profesora Tadeusza Porębskiego miała trwać od 15 marca 1969 roku do 31 sierpnia 1972 roku. W roku akademickim 1967/1968, a zatem w ostatnim roku funkcjonowania uczelni w strukturze opierającej się na działalności katedr, Politechnika Wrocławska miała 87 takich jednostek organizacyjnych. Kadra dydaktyczna liczyła 211 samodzielnych pracowników nauki oraz 575 pracowników pomocniczych. Kształcili oni 9332 słuchaczy studiów dziennych, wieczorowych i zaocznych.

Początki Elity
U schyłku lat 60. XX wieku na Politechnice Wrocławskiej działały cztery organizacje skupiające w swoich szeregach młodzież: Zrzeszenie Studentów Polskich (w roku akademickim 1969/1970 liczące 7022 członków), Związek Młodzieży Socjalistycznej (2505), Akademicki Związek Sportowy (2500) oraz zrzeszające 645 osób, powołane w 1964 roku Stowarzyszenie Naukowe Studentów. Dwie pierwsze – poza ofertą szkoleniową o charakterze ideowym typowym dla Związku Młodzieży Socjalistycznej – docierały do społeczności studenckiej głównie inicjatywami kulturalnymi. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku zasłużoną renomą cieszył się Studencki Teatr Pantomimy „Gest” (powstał w 1961 roku), a założony w 1969 roku kabaret Elita udanie debiutował. W tym czasie z równym powodzeniem działały, dziś już zapomniane, inne studenckie zespoły kabaretowe wywodzące się z Politechniki Wrocławskiej: Indykator czy Pod Kasztanem. Działał także Teatr Poezji „Persona” i – oczywiście – Chór Politechniki Wrocławskiej, konkurujący z Chórem Górniczym. W latach 60. dużą popularność zyskały kluby studenckie powstające w domach akademickich. Pierwszy z nich – klub Telemik – został założony w 1958 roku w domu studenckim T-2. W październiku 1965 roku zainaugurował działalność Dyskusyjny Klub Filmowy „Politechnika”.

opracował: Marek Burak

Pryzmat, numer specjalny 2/2010
http://pryzmat.pwr.wroc.pl/

 


Logo Logo Logo

Muzeum
Politechniki Wrocławskiej



123456789


Muzeum Politechniki Wrocławskiej

Wybrzeże Wyspiańskiego 27
50-370 Wrocław
bud. A-1 (wejście od ul. Norwida)
tel. 71 320 33 20


Ładowanie...