Historia uczelni 1945-1951


Wspólnota Uniwersytetu i Politechniki

W pierwszych miesiącach 1945 roku ośrodkiem dyskusji o organizacji szkolnictwa wyższego na terenie powojennej Polski stał się Kraków. Wyzwolone 18 stycznia 1945 roku miasto o wielowiekowej tradycji akademickiej było punktem zbornym napływającej tutaj kadry naukowej, reprezentującej zwłaszcza środowiska akademickie Lwowa i Wilna. Jednym z ośrodków, w którym planowano uruchomienie wyższych uczelni, był Wrocław. Dolnośląskie miasto posiadało doskonałą bazę materialną, którą stanowił majątek zamkniętych niemieckich szkół wyższych, umożliwiającą utworzenie dobrze wyposażonych polskich uczelni. W kwietniu 1945 roku powołano w Krakowie Grupę Naukowo-Kulturalną z profesorem Stanisławem Kulczyńskim jako pełnomocnikiem Ministerstwa Oświaty na czele, której zadaniem było m.in. przejęcie całej substancji materialnej pozostałej po działających we Wrocławiu niemieckich uczelniach. Aż do chwili wyjazdu do Wrocławia starano się skupić jak największą liczbę pracowników naukowych, którzy mieli stanowić trzon przyszłego wrocławskiego ośrodka akademickiego. Sukcesywnie powstające na wyzwalanych terenach, w miarę przesuwania się frontu, uczelnie Lublina, Krakowa, Gdańska i Górnego Śląska przejmowały jednak zgłaszających się do pracy nauczycieli akademickich. Mimo to organizowane latem 1945 roku wrocławskie uczelnie w dużej mierze oparły się na kadrze naukowej wyższych szkół Lwowa, który w wyniku decyzji aliantów znalazł się w granicach Związku Sowieckiego, a polskie niegdyś uczelnie przekształcono definitywnie w sowieckie szkoły akademickie. Czołówka Grupy Naukowo-Kulturalnej przybyła do Wrocławia 9 i 10 maja 1945 roku. Już na miejscu jej skład uzupełniono o pracowników przedwojennych polskich uczelni, którzy wcześniej znaleźli się w stolicy Dolnego Śląska jako przymusowi robotnicy. W gronie tych osób był także inżynier Dionizy Smoleński, któremu powierzono zadanie przejęcia zajętych przez Armię Czerwoną budynków wrocławskiej Technische Hochschule. Działania w tym kierunku rozpoczęła 17 maja 1945 roku dyspozycja delegata ministra oświaty: „Polecam [...] przejęcie gmachów i urządzeń Politechniki we Wrocławiu oraz poczynić przygotowania do jej uruchomienia w jesieni bieżącego roku”. Niebawem, 13 czerwca,w drugim numerze wychodzącego w 1945 roku czasopisma informacyjnego „Nasz Wrocław”, mieszkańcy stolicy Dolnego Śląska zostali poinformowani o trwającym już remoncie pierwszego obiektu dawnej Wyższej Szkoły Technicznej – budynku zwanego dziś Starą Chemią (A-3).

Z dziejów Politechniki Lwowskiej
W 1817 roku otwarto we Lwowie szkołę realną o profilu technicznym. W 1835 roku powstała tu Akademia Realno- ‑Handlowa – placówka, która dawała przygotowanie techniczne części jej słuchaczy. We wrześniu 1844 roku uruchomiono we Lwowie Akademię Techniczną, którą od 1868 roku sukcesywnie reorganizowano. W efekcie, w 1877 roku dokonano przekształcenia Akademii w Cesarsko-Królewską Szkołę Politechniczną, podniesioną jednocześnie do rangi szkoły wyższej. Inauguracja nowej uczelni nastąpiła 15 listopada 1877 roku. C.K. Szkoła Politechniczna była do 1915 roku jedyną szkołą wyższą kształcącą kadry inżynierskie w języku polskim. W 1. dekadzie XX wieku studia w C.K. Szkole Politechnicznej odbywały się na wydziałach Inżynierii Lądowej i Wodnej, Budownictwa Lądowego, Chemii Technicznej oraz Budowy Maszyn z Oddziałem Elektrotechnicznym. W 1919 roku uczelnię podporządkowano, jako Szkołę Politechniczną (bez określenia „cesarsko-królewska”), polskiemu ministerstwu oświaty. Pierwszy regularny rok akademicki zainaugurowano w styczniu 1921 roku. Statut z czerwca 1921 roku określił nową nazwę uczelni: Politechnika Lwowska. W 1939 roku jej struktura obejmowała wydziały: Inżynierii Lądowej i Wodnej, Architektoniczny, Mechaniczny, Chemiczny oraz Rolniczo- ‑Lasowy. We wrześniu 1939 roku, po przejęciu miasta przez Sowietów, Politechnika Lwowska została zamknięta. W listopadzie tego roku władze sowieckie przekształciły polską uczelnię w Lwowski Instytut Politechniczny, który funkcjonował do czerwca 1941 roku – do chwili objęcia Lwowa okupacją niemiecką. Wiosną 1942 roku nowi okupanci uruchomili w obiektach dawnej Politechniki Lwowskiej tzw. państwowe kursy techniczne. Prowadzone w ich ramach zajęcia dawały – paradoksalnie – możliwość funkcjonowania tajnej Politechniki Lwowskiej. W 2. połowie lipca 1944 roku, po powtórnym zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną, władze sowieckie przywróciły Lwowski Instytut Politechniczny. Pod koniec maja 1945 roku wysiedlono ze Lwowa pierwszą grupę polskich uczonych. W latach 1945–1947 z Politechniką Wrocławska związało się dziewięcioro profesorów wywodzących się z Politechniki Lwowskiej. Byli to: Jan Bogucki, Tadeusz Broniewski, Kazimierz Idaszewski, Czesław Kanafojski, Ewa Neyman-Pilatowa, Edwin Płażek, Wincenty Styś, Edward Sucharda oraz Kazimierz Zipser. W pracy dydaktycznej wspomagało ich 49 lwowskich nauczycieli akademickich.

Odbudowa życia naukowego
Całkowite przekazanie stronie polskiej gmachów dawnej Technische Hochschule nastąpiło formalnie 2 lipca 1945 roku. Stan zachowania obiektów po Wyższej Szkole Technicznej nie był zły, jak na warunki panujące we Wrocławiu tuż po zakończonych niedawno walkach. Z treści sprawozdań z prac porządkowych przeprowadzonych na terenach Politechniki wynika, że wstępne uporządkowanie i zabezpieczenie mienia udało się w zasadzie przeprowadzić do końca lipca 1945 roku. W trakcie prac odzyskano niektóre urządzenia i aparaturę, zasób biblioteczny, a nawet zgromadzono spore zapasy substancji chemicznych umożliwiające prowadzenie zajęć laboratoryjnych. Od początku sierpnia 1945 roku w działaniach porządkowych i ochronnych brali czynny udział członkowie tworzącej się wówczas Straży Akademickiej Politechniki, złożonej początkowo z 12 osób, a wkrótce stanowiącej 22-osobowy oddział. Moment rozpoczęcia regularnych zajęć na Politechnice Wrocławskiej przyniósł także decyzję o rozwiązaniu tej zasłużonej dla uczelni formacji. Nastąpiło to 14 grudnia 1945 roku. Równolegle z pracami porządkowymi, prowadzonymi od początku czerwca 1945 roku w obiektach dawnej wrocławskiej Wyższej Szkoły Technicznej, kształtowały się koncepcje organizacyjne związane z powołaniem we Wrocławiu polskich uczelni, organizowanych na bazie materialnej pozostałej po niemieckim uniwersytecie oraz Technische Hochschule. Pod koniec lipca pełnomocnik Ministerstwa Oświaty, profesor Stanisław Kulczyński, otrzymał formalną zgodę na organizowaniewe Wrocławiu uniwersytetu i politechniki. Na początku sierpnia 1945 roku okazało się, że nie ma politycznych przeszkód w wydaniu aktu prawnego powołującego do życia polskie uczelnie we Wrocławiu, bowiem na zakończonej 2 sierpnia 1945 roku w Poczdamie konferencji szefów rządów państw alianckich utrzymano wcześniejsze ustalenia o przesunięciu zachodnich granic państwa polskiego do linii Odry i Nysy Łużyckiej. 19 września 1945 roku został opublikowany i wszedł w życie ustanowiony 24 sierpnia dekret powołujący w stolicy Dolnego Śląska dwie szkoły wyższe: Uniwersytet Wrocławski oraz Politechnikę Wrocławską. W praktyce jednak zaczęła funkcjonować we Wrocławiu jedna uczelnia o nazwie „Uniwersytet i Politechnika we Wrocławiu”. Wspólnota szkół wyższych – utwierdzona unią personalną urzędu rektorskiego, wspólnym senatem, budżetem i systemem administracyjnym – w początkowym okresie była korzystna dla obu wrocławskich uczelni. W ten sposób wyrównywano bowiem zarówno braki kadrowe (profesura uniwersytetu była liczniejsza niż politechniczna), jak i wyposażeniowe (w większym stopniu zniszczony był uniwersytet niż politechnika), z którymi borykały się obie uczelnie. Dekret z 24 sierpnia 1945 roku ustanawiał Politechnikę Wrocławską jako uczelnię o czterech wydziałach. Przewidywano utworzenie Wydziału Chemicznego, Wydziału Mechaniczno-Elektrotechnicznego, Wydziału Budownictwa oraz Wydziału Hutniczo- Górniczego. 3 września 1945 roku minister oświaty mianował prof. Edwarda Suchardę (rektora Politechniki Lwowskiej w latach 1937-1939) na pełniącego obowiązki prorektora „dla spraw Politechniki Wrocławskiej we Wrocławiu”.

Pierwszy wykład
Nieliczna kadra profesorska, konieczność angażowania kontraktowych wykładowców, skromna grupa pomocniczych pracowników naukowych oraz występujące braki w aparaturze, urządzeniach i pomocach naukowych powodowały szczególną trudność w powzięciu decyzji o otwarciu wpisów i wyznaczeniu terminu rozpoczęcia zajęć na wrocławskich uczelniach. Stosowne rozstrzygnięcia zapadły w pierwszych dniach listopada 1945 roku. Nabór przeprowadzono od 5 do 12 listopada 1945 roku. Listopadowa rekrutacja na studia na Politechnice Wrocławskiej objęła ogółem 526 kandydatów. 15 listopada 1945 roku profesor Kazimierz Idaszewski wygłosił wykład dla studentów czwartego roku Oddziału Elektrycznego Wydziału Mechaniczno-Elektrotechnicznego, który odbył się w dzisiejszej sali nr 305 budynku A-5. Był to jednocześnie pierwszy polski wykład na restytuowanych wrocławskich wyższych uczelniach. Chęć podkreślenia doniosłości aktu utworzenia wrocławskich uczelni była powodem przeniesienia oficjalnych uroczystości inauguracyjnych na później. Inauguracja ta, wpisana w program trwających od 8 do 10 czerwca 1946 roku Dni Kultury Ziem Zachodnich, odbyła się 9 czerwca w Auli Leopoldyńskiej uniwersytetu w obecności przedstawicieli rządu polskiego. Rektor Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu wygłosił mowę inauguracyjną, w której podkreślił rolę lwowskiego środowiska naukowego w kształtowaniu ośrodka intelektualnego, jakim stawały się wrocławskie uczelnie na ówczesnych Ziemiach Odzyskanych: „Uniwersytet i Politechnika we Wrocławiu liczą jako organizmy prawne niespełna rok życia, ale jako zespoły naukowe wyrastają z wypróbowanych i starych tradycji lwowskich. Jakkolwiek grono naszych kolegów zasilone zostało licznymi wybitnymi siłami naukowymi, rekrutującymi się z Wilna, Warszawy, Krakowa i Poznania, niemniej trzon zespołu naukowego starszego i młodszego, podobnie jak trzon naszego zespołu młodzieżowego, pochodzi zza Buga. Jesteśmy materialnymi spadkobiercami ruin niemieckiego Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, a duchowymi spadkobiercami kresowej kultury lwowskiej”. Organizacji czterech wydziałów Politechniki Wrocławskiej nie towarzyszyły akty normatywne powołujące wydziałowe katedry. Pierwsze uregulowanie prawne, po wydanym w sierpniu 1945 roku dekrecie ustanawiającym wrocławskie uczelnie, nastąpiło 10 kwietnia 1946 roku. Opublikowane wówczas rozporządzenie ministra oświaty potwierdzało uruchomienie na Politechnice Wrocławskiej (wstecznie – od 1 października 1945 roku) jedynie dwóch wydziałów: Wydziału Mechaniczno- Elektrotechnicznego (z Oddziałem Mechanicznym i Oddziałem Elektrycznym) oraz Wydziału Budownictwa (z Oddziałem Architektonicznym i Oddziałem Inżynierii Lądowej). A zatem podjęte w ostatnich miesiącach 1945 roku działania organizacyjne można było wdrożyć w 1946 roku tylko na wyżej wspomnianych dwóch wydziałach, które uzyskały akceptację ministra oświaty. Ze struktury Politechniki zniknęły Wydział Hutniczo-Górniczy (zwinięty w kwietniu 1946 roku) oraz Wydział Chemiczny. Ten ostatni przeniesiono do struktur uniwersyteckich – początkowo do Wydziału Matematyczno- Przyrodniczego, a następnie (od 1947 roku) do wspólnego dla Uniwersytetu i Politechniki Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii. Wcześniej, 1 marca 1946 roku, Senat Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu powołał Bibliotekę Politechniki Wrocławskiej – samodzielną placówkę podległą prorektorowi Politechniki.

Studencka Bratnia Pomoc
Głównym problemem pierwszego roku prorektoratu profesora Edwarda Suchardy było stworzenie podstawowych warunków umożliwiających prowadzenie procesu dydaktycznego i poprawa istniejących warunków socjalnych. Ich ilustrację stanowi notatka przekazana w styczniu 1946 roku przez profesora Włodzimierza Trzebiatowskiego władzom szkoły: „Niniejszym komunikuję, że temperatura w audytorium chemicznym utrzymuje się w dalszym ciągu na minus 11 stopni, gdyż kaloryfery zamarzły”. Okres organizacyjny, który – zgodnie z postanowieniami dekretu z 24 sierpnia 1945 roku – miał umożliwić wstępne kształtowanie struktur Politechniki Wrocławskiej, zakończył się 31 sierpnia 1946 roku.W tym czasie na Politechnice zatrudniano 199 osób: 122 pracowników naukowych, 16 urzędników administracyjnych oraz 61 funkcjonariuszy niższych (pracowników obsługi). Inauguracja pierwszego pełnego roku akademickiego 1946/1947 odbyła się 9 grudnia 1946 roku w auli Politechniki Wrocławskiej. Uroczystość uświetnił występ, powstałego trzy dni wcześniej (6 grudnia), Akademickiego Chóru Technickiego Politechniki, kontynuującego tradycje Chóru Technickiego Politechniki Lwowskiej. W lipcu 1945 roku powstała pierwsza, w formującym się środowisku akademickim Wrocławia, organizacja studencka. Był nią Akademicki Związek Sportowy. Kolejna – studencka Bratnia Pomoc, samorzutnie reaktywowana we Wrocławiu we wrześniu 1945 roku – rozpoczęła oficjalną działalność po wyborach przeprowadzonych w grudniu tego roku. Stowarzyszenie to, funkcjonujące w okresie II Rzeczypospolitej we wszystkich szkołach akademickich, realizowało szeroko zakrojoną akcję socjalną (m.in. prowadzenie stołówek i akademików) oraz organizację opieki zdrowotnej i życia kulturalnego. Z uczelnianymi wydziałami związane były koła naukowe, które zajmowały się działalnością naukową oraz wydawaniem skryptów. W latach 1946-1949 działało siedem zorganizowanych przez studentów Politechniki tego rodzaju kół: Hutników, Chemików, Mechaników, Elektryków, Studentów Inżynierii, Lotnicze (Akademicka Sekcja Lotnicza) oraz Związek Słuchaczy Architektury. W roku akademickim 1945/1946 wydano pierwszy dyplom inżynierski Politechniki Wrocławskiej. Uzyskał go 10 kwietnia 1946 roku Kazimierz Mściwujewski po przeprowadzonym w Oddziale Elektrycznym egzaminie dyplomowym. 20 lipca 1946 roku inżynier Władysław Kołek obronił na Wydziale Mechaniczno-Elektrotechnicznym dysertację doktorską. Był to pierwszy doktorat w dziejach Politechniki Wrocławskiej. Omawiany okres nie był bynajmniej spokojny. Pod koniec kwietnia 1946 roku komunistyczne władze wydały zakaz obchodzenia święta 3 Maja. We Wrocławiu odbyły się jednak wieczorne zgromadzenia studentów. Największe tego rodzaju wystąpienia miały miejsce w województwie śląsko-dąbrowskim oraz w Krakowie. Tam też młodzież studencka została poddana największym represjom. Przeciwko takim działaniom władzy zareagowano akcją protestacyjną w ośrodkach akademickich całej Polski. We Wrocławiu akcja ta trwała od 13 do 16 maja 1946 roku. Był to pierwszy po 1945 roku protest wrocławskiej młodzieży akademickiej skierowany przeciwko decyzjom władz państwowych.

Pierwsze oznaki stabilizacji
W lipcu 1947 roku zmarł prorektor Politechniki profesor Edward Sucharda. Na stanowisku tym zastąpił go 1 września 1947 roku profesor Kazimierz Zipser (rektor Politechniki Lwowskiej w latach 1928-1929 oraz 1932- ‑1933). Jedną z jego pierwszych decyzji personalnych było powołanie Dionizego Smoleńskiego (14 października) na stanowisko zastępcy prorektora. Nominacja ta miała wzmocnić możliwości wykonawcze prorektora, zwłaszcza wobec spodziewanych zmian w organizacji polskich szkół akademickich. W październiku 1947 roku opublikowano bowiem dekret o organizacji nauki i szkolnictwa wyższego – pierwszy akt prawny w powojennej Polsce, szczegółowo określający funkcjonowanie wyższych uczelni. Zgodnie z wyrażoną w dekrecie pragmatyką prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nominował 15 listopada 1947 roku profesora Stanisława Kulczyńskiego na stanowisko rektora Politechniki Wrocławskiej. Wcześniej, 4 listopada, został on mianowany rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego. Utrzymano więc unię wrocławskich uczelni, jednak z wyraźnym podkreśleniem odrębności organizacyjnej Uniwersytetu oraz Politechniki. Mianowanie rektora Politechniki Wrocławskiej kończyło zarazem pojawiające się do tego czasu środowiskowe dyskusje na temat możliwej likwidacji wrocławskiej uczelni technicznej. W okresie prorektoratu profesora Kazimierza Zipsera obsadzono wszystkie wymagające jeszcze uruchomienia wydziałowe katedry. Widocznym skutkiem postępującej stabilizacji były pierwsze inwestycje związane z rozbudową infrastruktury dydaktycznej Politechniki. Baza budowlana Politechniki Wrocławskiej nie wykraczała dotąd poza teren zespołu gmachów byłej niemieckiej Technische Hochschule. A zatem całkowicie nowym przedsięwzięciem było zagospodarowanie narożnej parceli przy ulicy Ignacego Łukasiewicza i ulicy Mariana Smoluchowskiego, w miejscu, gdzie do 1945 roku znajdowała się siedziba niemieckiego Instytutu Chemicznej Technologii Włókien Sztucznych. Na działce tej wzniesiono w latach 1948-1949, według projektu Andrzeja Frydeckiego, pierwszy w dziejach Politechniki Wrocławskiej całkowicie nowy budynek. W parterowym obiekcie (stojącym w miejscu dzisiejszego B-4) ulokowano niektóre katedry Oddziału Mechanicznego Wydziału Mechaniczno-Elektrotechnicznego. W 1948 roku w Gmachu Głównym Politechniki gościli uczestnicy dwóch ważnych wydarzeń. Międzynarodową rangę miał Światowy Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju, obradujący w auli Politechniki Wrocławskiej 25-28 sierpnia 1948 roku. Uczestniczyło w nim 400 pisarzy, uczonych, artystów i kompozytorów z 45 krajów. Równie prestiżowym wydarzeniem był, zorganizowany niedługo po Światowym Kongresie Intelektualistów (5-9 września 1948 roku), V Zjazd Chemików Polskich, pierwszy po zakończeniu II wojny światowej.

Rezygnacja obywatela prorektora
W latach 1947-1948 wyraźnie wzrosła temperatura prowadzonej przez władze komunistyczne walki politycznej. Wyrażało się to między innymi stosowanymi na masową skalę represjami wobec najmniejszych nawet przejawów nieprawomyślności. Ich ofiarą padali także młodzi ludzie zrzeszeni w podziemnych organizacjach zwróconych przeciwko komunistycznej władzy. Wśród ofiar systemu znalazł się także Władysław Cisek, aresztowany w 1947 roku student trzeciego roku Wydziału Mechaniczno-Elektrotechnicznego, żołnierz wrocławskiego okręgu Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Został skazany na karę śmierci za działalność antypaństwową. Wyrok wykonano 27 listopada 1948 roku. W czerwcu 1948 roku – w obliczu bardzo już wyraźnych zmian politycznych w kraju – profesor Kazimierz Zipser złożył rezygnację ze stanowiska prorektora Politechniki. Kazimierz Zipser był prorektorem do czasu powołania na to stanowisko – 15 marca 1949 roku – profesora Dionizego Smoleńskiego. Kadencja Dionizego Smoleńskiego, przewidziana w nominacji na lata 1948-1951, była okresem, w którym dokonało się ostateczne wyjście Politechniki Wrocławskiej ze wspólnoty organizacyjnej z Uniwersytetem Wrocławskim. Proces ten rozpoczął się w maju 1949 roku, kiedy doszło do rozdzielenia wspólnego Senatu Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu na dwa niezależne gremia. Senat Politechniki Wrocławskiej zebrał się po raz pierwszy 2 czerwca 1949 roku. Powstanie samodzielnych senatów wrocławskich uczelni było faktycznym rozpoczęciem procesu odchodzenia Politechniki od związków organizacyjnych z Uniwersytetem. Tworzenie własnych struktur dotyczyło również administracji Politechniki, co wyraziło się utworzeniem stanowiska dyrektora administracyjnego Politechniki Wrocławskiej, którym został we wrześniu 1949 roku Aleksander Humiecki.

Kolejne zmiany organizacyjne
W okresie prorektoratu Dionizego Smoleńskiego nastąpił gwałtowny rozwój struktur organizacyjnych Politechniki Wrocławskiej. Właśnie wtedy zostały ukształtowane zręby systemu organizacyjnego, który utrzymał się przez najbliższe dwie dekady. 1 września 1949 roku z Wydziału Mechaniczno-Elektrotechnicznego wydzieliły się Wydział Mechaniczny oraz Wydział Elektryczny. Podobnemu podziałowi, również z dniem 1 września 1949 roku, uległ Wydział Budownictwa, z którego wyłonił się Wydział Inżynierii oraz Wydział Architektury. 15 września 1949 roku powołano Wydział Lotniczy. Rok później (1 września 1950 roku) na Wydziale Mechanicznym i na Wydziale Elektrycznym Politechniki utworzono oddziały górnicze. 1 września 1951 roku przywrócono Politechnice Wrocławskiej Wydział Chemiczny. Został także uruchomiony Wydział Inżynierii Sanitarnej. W tym samym dniu powstała Katedra Matematyki, którą początkowo włączono do Wydziału Mechanicznego Politechniki Wrocławskiej. Rozległe i znaczące zmiany organizacyjne zachodzące na Politechnice Wrocławskiej wymagały podjęcia działań zmierzających do rozwoju zaplecza dydaktycznego. Zwrócono wtedy uwagę na niedokończony budynek przeznaczony dla niemieckich instytutów chemicznych, fragmentarycznie wzniesiony w latach 1938-1939 przy dzisiejszej ulicy Ignacego Łukasiewicza i obecnym Wybrzeżu Stanisława Wyspiańskiego. Decyzja o budowie w tym miejscu nowego gmachu dla katedr chemicznych Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu zapadła jesienią 1948 roku. Budowa – realizowana według projektu Tadeusza Broniewskiego . trwa.a niespe.na trzy lata. Wzniesiono w tym czasie trzykondygnacyjny obiekt ..cz.cy Gmach G.owny z budynkiem .Starej Chemiih (ob. A.3), z charakterystyczn. zaokr.glon. stref. wej.cia. Budynek .Nowej Chemiih (A-2) oddano wiosn. 1951 roku. By. to pierwszy trwa.y obiekt wzniesiony po wojnie dla wroc.awskiego szkolnictwa wy.szego. Inn. wa.n. inwestycj. by.a realizacja budynku przy ulicy Ignacego .ukasiewicza 7/9, ktory wzniesiono w latach 1949-1953 wed.ug projektu Andrzeja Frydeckiego. Szybko przyj..a si. nazwa nowego gmachu . .Nowy Mechanicznyh (ob. B-5) . wskazuj.ca na gospodarzy obiektu. W kwietniu 1950 roku Zarz.d Miejski miasta Wroc.awia przekaza. Politechnice Wroc.awskiej obszar do zabudowy, po.o.ony mi.dzy placem Grunwaldzkim i ulic. Marii Sk.odowskiej-Curie a nurtem Odry. 22 lipca 1950 roku odby.a si. tutaj uroczysto.. po.o.enia kamienia w.gielnego pod budow. budynkow dla Wydzia.u Elektrycznego (D-1) i Wydzia.u Lotniczego (D-2). W okresie prorektoratu prof. Kazimierza Zipsera oraz w czasie trwania kadencji prorektorskiej Dionizego Smoleńskiego mocno zaznaczyły się zjawiska, które doprowadziły do likwidacji niezależnych organizacji studenckich. W 1948 roku powstała Federacja Polskich Organizacji Studenckich, w której skupiono dotąd niezależne studenckie koła naukowe i organizacje samopomocowe. Kolejny etap likwidacji akademickiej samorządności nastąpił z chwilą powołania Związku Młodzieży Polskiej (21 lipca 1948 roku), którego celem było zmonopolizowanie dotychczasowego pluralistycznego systemu organizacji młodzieżowych. Ostateczna likwidacja akademickich stowarzyszeń nastąpiła 18 kwietnia 1950 roku, kiedy powstało Zrzeszenie Studentów Polskich. Już 3 maja 1950 roku zarząd Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu poinformował władze uczelni o rozwiązaniu stowarzyszenia. Pod koniec semestru zimowego roku akademickiego 1950/1951 na Politechnice Wrocławskiej podjęło studia 2964 słuchaczy. Etaty naukowe w politechnicznych katedrach zajmowało ogółem 180 osób: 35 profesorów, 16 zastępców profesorów, 18 lektorów oraz 111 kontraktowych wykładowców. Nie wykazano docentów. Nauczyciele akademiccy niższej rangi dysponowali 285 etatami.

opracował: Marek Burak

Pryzmat, numer specjalny 2/2010
http://pryzmat.pwr.wroc.pl/

 


Logo Logo Logo

Muzeum
Politechniki Wrocławskiej



123456789


Muzeum Politechniki Wrocławskiej

Wybrzeże Wyspiańskiego 27
50-370 Wrocław
bud. A-1 (wejście od ul. Norwida)
tel. 71 320 33 20


Ładowanie...